μη μαδας τη μαργαριτα

Της Άννας Ελευθεριάδου-Γκίκα Ιατρού - Ωτορινολαρυγγολόγ ου Νοσοκομείου Ρεθύμνου Μου λένε φίλοι να σχολιάσω τις κλοτσιές που έφαγε ο υφυπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης στην Ιεράπετρα χθες. Με λύπη διαπιστώνω πως τα τόσο υψηλά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στο Λασίθι δεν έκαναν παρά πιο μεγάλη την έπαρση των υπουργών. Κι έχει περίσσιο θάρρος και θράσος ο κύριος Πολάκης, καθώς έχει τάξει στους ανθρώπους εκεί (και αλλού!) λαγούς με πετραχήλια να μιλάει, ενώ στην πράξη μόνο γκρεμίζει… Θα έπρεπε να είναι πιο ταπεινός αντί για τσαμπουκάς και υπερφίαλος, όταν πάνω από 220 κρεβάτια σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας είναι κλειστά και η χρηματοδότηση ώς και σήμερα (14 Ιούνη, μέσον της χρονιάς δηλαδή), δεν είναι παρά στο 1/5 της αρχικά προϋπολογισμένης να δοθεί στην Υγεία. Ποιον κοροϊδεύει ο κύριος Πολάκης όταν λέει ότι θα καλύψει την τρύπα με λεφτά από τον ΕΟΠΥΥ! Τον ΕΟΠΥΥ, που είναι ηλίου φαεινότερο ότι έχει αρνητικό ισοζύγιο και δεν υπάρχει περίπτωση να δώσει λεφτά, αφού δεν έχει! Με όλα μα όλα ...

από την Καθημερινή Α​​κούγεται παράλογο, αυτό που καταγράφει ο ΟΟΣΑ στην έκθεσή του για την ελληνική οικονομία το 2016, αλλά δεν είναι. Οι αποδοχές πέφτουν, αλλά το κόστος εργασίας αυξάνεται. Το φαινομενικά παράλογο εξηγείται διότι σε μια οικονομία δεν μετράει πόσο πληρώνονται οι εργαζόμενοι ή πόσο κερδίζουν οι επιχειρήσεις. Αυτό που μετράει είναι η αναλογία του παραγόμενου προϊόντος με τις αποδοχές ή τα κέρδη, η αποκαλούμενη παραγωγικότητα. Εκεί –ιστορικώς– η Ελλάδα δεν τα πήγαινε ποτέ καλά. Το πρόβλημα της οικονομίας μας, ακόμη και πριν από την κρίση, δεν ήταν ότι καταναλώναμε ή συνεχίζουμε να καταναλώνουμε πολλά. Ηταν ότι η παραγωγή εμπορεύσιμων διεθνώς προϊόντων και υπηρεσιών υπολειπόταν της κατανάλωσης. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα προτίμησε τη στασιμότητα που φέρνει φτώχεια, έναντι των μεταρρυθμίσεων που υποβοηθούν την παραγωγή πλούτου. Προτίμησε τα φέουδα των κλειστών αγορών έναντι του ανταγωνισμού, που βελτιώνει τα προϊόντα και ρίχνει τις τιμές. «Η Ελλάδα», γράφει σε...

Σχόλιο "μαργαρίτας": Δε νομίζω ότι είναι κανείς εκ των διοργανωτών θυμωμένος με το μόρφωμα που κυβερνά. Γελαστούς τους βλέπω. Θυμωμένοι θάπρεπε να είναι οι εξαπατηθέντες ψηφοφόροι που άλλο ψήφισαν και άλλο παίρνουν. Κάναμε "Ανατολικό ζήτημα", μια απλή εκδήλωση διαμαρτυρίας αντιπολιτευομένων στην κυβέρνηση. Ίσως γιατί η διαμαρτυρία νομιμοποείται μόνο όταν εκφράζεται από τα άκρα. Βαρέθηκα φίλες και φίλοι μου.   από την Καθημερινή Α​​ντιδρώ με δυσπεψία στο αντικυβερνητικό σύνθημα «Φύγετε» (#fygete). Τι θα πει «Φύγετε» σε μια δημοκρατία όπου οι εκλογές (και όχι οι διαδηλώσεις των οργισμένων μαζών) είναι αυτό που καθορίζει πότε έρχεται και πότε φεύγει μια κυβέρνηση; Τι θα πει «Φύγετε» προς μια κυβέρνηση που σε ενάμιση χρόνο προκάλεσε ήδη δύο εκλογές και ένα δημοψήφισμα και τα κέρδισε όλα; Η λαϊκή βούληση καταγράφεται στα πεζοδρόμια ή στο Κοινοβούλιο; Επίσης, τι νόημα έχει το «Φύγετε» τώρα; Ο Τσίπρας πραγματοποίησε τη στροφή που ελπίζαμε. Συνεργάζεται με την Ευ...

από το ΕΘΝΟΣ Το 1981, στα προεκλογικά μπαλκόνια, το ΕΣΥ ξεσήκωνε πλήθη και έφερνε ψήφους στο ΠΑΣΟΚ. Το 1991 η ΝΔ προσπάθησε να αλλάξει αρκετά στην Ελλάδα, αλλά το ΕΣΥ δεν το... πείραξε. Το 2001, πάλι το ΠΑΣΟΚ, με τον Αλ. Παπαδόπουλο, προσπάθησε να το βελτιώσει, αλλά έφυγε ο... υπουργός. Και στις τρεις 10ετίες το ΕΣΥ παρέμεινε ανέγγιχτο, φέουδο κομματικών συνδικαλιστών, πράσινων, γαλάζιων και τώρα ροζ, που έκαναν καριέρες και περιουσίες στις πλάτες του ΕΣΥ και του κόσμου που υποτίθεται πως θα υπηρετούσαν. Τώρα το ΕΣΥ κατέρρευσε, ω της ειρωνείας, στα χέρια εκείνων που το γέννησαν και όσων, μετά, το συντήρησαν ανέγγιχτο. Ωσπου... σάπισε, μαζί με το κράτος που το συντηρούσε. Στα έξι χρόνια της κρίσης το ΕΣΥ έδειξε παράλογη και γι' αυτό, αυτοκτονική, αντοχή. Με συνεχή μείωση χρηματοδότησης επέμεινε να διατηρεί όλα τα στοιχεία ταυτότητάς του. Απόλυτα νοσοκομειοκεντρικό, ιατροκεντρικό, στηριγμένο σε ένσημα εργασίας που δεν υπήρχε πια, με την ίδια λειτουργική δομή που εξυπηρετού...

Φαντάζομαι τον Στέλιο Ράμφο, τη Σώτη Τριανταφύλλου και τον Πέτρο Τατσόπουλο νά 'χουν σκάσει στα γέλια με τις φρέσκιες μικρότητες. Ή τουλάχιστο να υπομειδιούν. Είναι που τον καιρό αυτό γράφονται πολλά κι εμετικά στο f/b. Από πρόσωπα που με συχνή εναλλαγή προσωπείων και χρωμάτων κ.ά. ταχυδακτυλουργίες κατόρθωσαν να πείσουν πως δεν είναι το μακρύ χέρι της κυβερνώσης νεοσταλινικής πτέρυγας (με ολίγην από Τσάβες, ποσοστά εθνικής "υπερηφάνειας" κλπ, τά 'χω ξαναπεί για το συριζανελ, μη σας ξανακουράσω). Το κύριο ζήτημα δεν είναι ποιους και πόσους μπορούν να επηρεάσουν τα πρόσωπα αυτά, κρύβοντας εντέχνως την κομματική  ταυτότητα και θολώνοντας τα νερά ως προς τις πραγματικές τους στοχεύσεις. Το πρόβλημα είναι πως η αποθηκευμένη χολή αυτών των καλοκάγαθων, "ουδέτερων", επικριτών στρέφεται κατά προσώπων πού 'χουν προσφορά και ιστορία στον τόπο ( ανασύρω, για παράδειγμα, τα ονόματα του Στέλιου Ράμφου, της Σώτης Τριανταφύλλου και του Πέτρου Τατσόπουλο...

Χθες Κυριακή, οι Ελβετοί είχαν πάλι δημοψήφισμα, συμβαίνει εκεί αρκεί να συγκεντρωθούν 100,000 υπογραφές πολιτών. Το ερώτημα προς ψήφιση, για την Ελληνική πραγματικότητα των δίπολων και των μανιχαιστικών διλλημάτων, ήταν εξωφρενικά εξοργιστικό: “ Απόλυτο ( Unconditional ) εισόδημα 2,600 ελβετικών φράγκων μηνιαίως για κάθε Ελβετό πολίτη, συν 625 (ελβετικά φράγκα) για κάθε παιδί, εισόδημα, είτε δουλεύεις είτε όχι. Πλήρης δηλαδή αποσύνδεση μεταξύ εργασίας και εισοδήματος. Ο Μαρξ (από εκεί που βρίσκεται ο άνθρωπος) υποκλίθηκε! Η βασική επιχειρηματολογία της πρότασης, από κάποιο κόμμα στην Λωζάννη, ήταν πως η τεχνολογική ανάπτυξη, θα μειώνει ολοένα τις προφερόμενες θέσεις εργασίας, επιτείνοντας το πρόβλημα της ανεργίας. Οι Ελβετοί, όμως είναι ένας περίεργος λαός. Για αυτό είπαν όχι! Κανένα κόμμα και πολιτικός δεν υποστήριξε τον «ελεύθερο μισθό». Πέρυσι είχαν απορρίψει επίσης, την άδεια των έξι εβδομάδων, πιστεύοντας πως αυτό θα έφερνε επιπλέον φόρους. Τα βραδινά γκάλοπ έ...

από την Καθημερινή Ο​​ κ. Αντώνης Λιάκος, στην εισαγωγή του στο πόρισμα της Εθνικής Επιτροπής Διαλόγου, χαρακτηρίζει την κρίση «ιστορικό σπασμό» που δεν αφήνει την εκπαίδευση και την παιδεία ανεπηρέαστη. Απέναντι σε αυτόν τον «σπασμό», ο λεγόμενος «Εθνικός διάλογος για την παιδεία», στον οποίο προήδρευσε, χρησιμοποιήθηκε ως μεγάλος αντιπερισπασμός για όσα η κυβέρνηση νομοθετεί και προβάλλει. Από την αρχή του 2015, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προωθεί τμηματικά και συστηματικά πλήθος μέτρων, τα οποία, ενώ έχουν μακροχρόνιες συνέπειες, υποκριτικά χαρακτηρίζει επείγοντα, προκαταλαμβάνοντας, περιφρονώντας και ακυρώνοντας στην πράξη τα συμπεράσματα των διαλόγων που εξαγγέλλει. (Τίποτα επείγον δεν αντιμετωπίζει η αφαίρεση αρμοδιοτήτων από τα Συμβούλια των ΑΕΙ. Ικανοποιεί απλώς την κομματική πελατεία και το «βαθύ» πανεπιστήμιο που αποστρέφεται κάθε είδους εποπτεία.) Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην κυβέρνηση χωρίς θέσεις για την εκπαίδευση, κατά δική του ομολογία. Πώς να έχει, όταν η θητεία του στην ...